Rozdział 4

No jestem :3

Było 5 komów nawet spoko :)

Wiecie co? >.<

REKLAMOWAŁAM GODZINĘ BLOGA NA ASKU 

I CO?!!!

JEDNA OSOBA SKOMENTOWAŁA !!!! 

No ale to nie wasza wina, kochani ♥

Wy komentujecie i za to wam dziękuję c:

Lu♥

Diego cały czas wypytywał mnie o Violettę! 

-Lu, jaki jest ulubiony kwiat Violi?-pytał.

-Tulipan!-warknęłam ze złości. Miałam już dość tylu pytań.

-A jaki ona lubi kolor?-dręczył mnie.

-Fioletowy i czarny.-starałam się opanować.

-No dzięki. A ulubiona potrawa?

-Eh... Pizza.-westchnęłam.

-No! I tyle chciałem wiedzieć. Jeszcze jedno pytanko.

-No?

-Która godzina.

-Za pół godziny 17:00.-mruknęłam.

Diego nic nie odpowiedział tylko wyleciał z pokoju i zaczął rozmawiać z kimś przez telefon. Mi się nudziło. Postanowiłam że wybiorę się na spacer. Szukałam odpowiedniego stroju. 

Nagle znalazłam to:

 

Postanowiłam że ten zestaw jest odpowiedni przy 28 stopniach. Wyszłam z hotelu i ruszyłam do pobliskiego parku. Po drodze kupiłam sobie moją ulubioną kawę w hotelowym bufecie. Szłam chodnikiem popijając gorący napój. Zagapiłam się w małego szczeniaczka bawiącego się z dużym psem. Stanęłam i przyglądałam się tym uroczym zwierzątkom. Naglę wpadł na mnie chłopak a cała kawa wylała się na moje śnieżnobiałe spodenki.

-Coś ty zrobił idioto!?-wydarłam się na niego.

-Przepraszam! Nie chciałem. Odkupie Ci te spodnie.-uspokajał mnie.

-Te spodnie kosztowały majątek! Wiesz kim ja jestem?! Wiesz?! Ja jestem Ludmiła Ferro!-darłam się.

-A ja Federico! Też mam się tak drzeć? Bardzo Cię przepraszam. Mieszkam nie daleko więc możemy do mnie wstąpić. Może moja pralka upora się z tą plamą?-zaproponował.

-No dobrze. Tylko w czym ja będę u Ciebie chodzić? Przecież nie w majtkach.-powiedziałam spokojnie.

-Po drodze mogę Ci coś kupić w sklepie.-powiedział i wziął mnie za rękę.

Wyszliśmy z parku i dotarliśmy do jakiegoś butiku. Bez namysłu wzięłam krótkie czarne spodenki. Były ładne i pasowały mi do reszty kreacji. Federico kupił mi je a moje poprzednie kochane białe spodenki spakował do biodrówki. Ruszyliśmy do jego mieszkania. 

Muszę przyznać że ma ładne mieszkanie. Usiadłam w salonie a on poszedł do łazienki. Gdy wrócił powiedział ze poczekam tu sobie jeszcze godzinę bo zanim się wypiorą i wyschną minie trochę czasu. Rozsiadłam się na kremowej kanapie.

-A więc, jesteś Federico, tak?-lekko się uśmiechnęłam podając mu rękę.

-Tak. A ty Ludmiła. Chciałem Cię bardzo przeprosić. Te spodenki były naprawdę ładne. Prawie tak ładne jak ty.-z uśmiechem uścisnął moją dłoń.

-Miły jesteś. I nie ma sprawy. To ja powinnam Cię przeprosić. Nawaliłam. Nie powinnam tak na Ciebie krzyczeć. Nie zrobiłeś tego umyślnie.-powiedziałam z uśmiechem.

-Nie masz za co. Ale nie ważne. Ty jesteś tą piosenkarką?-odwzajemnił mój uśmiech.

-No tak. I przy okazji...Jakiego żelu do włosów używasz?

-Zaraz przeniosę Ci etykietkę. Poczekaj.

Violetta♥

Randka z Diego. Jest ok. To nic takiego. Kogo ja oszukuję?! JAK JA SIĘ CIESZĘ!!!! Randka i znowu szukanie ubrania. No super! Po długim czasie zmarnowanym na szukanie idealnego stroju. 

Wreszcie znalazłam to:
 

 Dlaczego nie ubrałam sukienki? Bo przecież Diego mógł zaplanować coś bardziej... Hm.. Nie eleganckiego? No nie ważne. W każdym razie stylizacja była jak najbardziej w stylu Diego. Weszłam na dół a tam co? No León obściskujący się z Larą. 

-No cześć.-powiedziałam.

-O hej! Gdzie wychodzisz?-zapytała Lara która przestała tulić mojego brata.

-A na randkę! A wy jakie macie plany na wieczór?-uśmiechnęłam się.

-Idziemy na imprezę u Fede. Cała paczka jest zaproszona. Ty też byłaś ale idziesz z Diego...-odpowiedział mój brat.

-To pozdrówcie wszystkich. Miłej zabawy.-pożegnałam się z nimi i wyszłam z domu.

Czekał już tam na mnie Diego. 

-Cześć.-uśmiechnęłam się szeroko.

-No hej księżniczko.-przywitał mnie chłopak.

-Jakie plany?-pocałowałam go w polik

-Zobaczysz ale jedziemy.-zaśmiał się Diego.

-Niby czym?-zdziwiłam się szukając wzrokiem auta.

-Tym.-brunet wskazał na stojący przy furtce motor.

-Nie wiedziałam że jeździsz.-powiedziałam zakładając kask.

-Nie pisali tego w kolorowych pisemkach?-uśmiechnął się chłopak.

Wkrótce jechaliśmy. Nie było jeszcze tak ciemno. W końcu jest lato. Naglę motor zatrzymał się.

-Jesteśmy na miejscu.-powiedział Diego zsiadając z motoru.

Moim oczom ukazała się duża plaża. Stałam na ogromnym molo.Było oświetlone  lampkami. Był tam  barek który obsługiwał jakiś chłopak. Znajdował się tez tam stolik i dwa krzesła. 

-Fajnie to zaplanowałeś.-uśmiechnęłam się.

-Wiem! I jest coś jeszcze.-powiedział chłopak podając mi wielki bukiet tulipanów.

-O Boże! Jak ja kocham tulipany! Skąd wiedziałeś?-byłam zachwycona.

-Ma się swoje źródła.-zaśmiał się brunet.

Usiedliśmy do stolika.

-Co będziemy jeść?-zapytałam.

-To co lubisz.-uśmiechnął się Diego.

Chłopak od barku podszedł do nas z dwoma małymi pizzami z moimi ulubionymi składnikami.

-Jesteś cudowny! Skąd wiedziałeś że kocham pizze?-mówiąc to ukroiłam sobie kawałek.

-Jak już mówiłem źródła.-zaśmialiśmy się.

Potem zabraliśmy się do jedzenia. Pizza strasznie mi smakowała.Następnie Diego wstał i odszedł na chwilę. Zastanawiałam się gdzie. Po chwili wrócił z małym pudełeczkiem.

-Co to?-zapytałam.

-Otwórz.-uśmiechnął się Diego i podał mi pudełeczko przewiązane białą wstążeczką. 

Okazało się że chłopak kupił mi kolczyki! I to w moich ulubionych kolorach! 

-Diego! Jak ja Ci dziękuję!-przytuliłam chłopaka a łza szczęścia spłynęła mi z oka. 

-Nie masz za co! Po prostu chciałem Ci sprawić przyjemność.-Diego obiął  mnie w pasie.

-Ależ mam! Jesteś wspaniały.-mówiłam dalej.

-Cieszę się że sprawiłem Ci radość.-uśmiechnął się do mnie. 

-Dziękuję.-szepnęłam mu na ucho i dalej się do niego tuliłam.

Lara♥

Nie ma tu Diego jak coś c:

Impreza u Federico jest extra! Same soki bo jego rodzice są na górze. A my nie jesteśmy pełnoletni. Fede przedstawił nam pewną blondynkę która podobno jest gwiazdą. Okazało się że León ją dobrze zna. Tańczyliśmy a nawet śpiewaliśmy. Gospodarz nie odstępował owej Lu na krok.Robiliśmy sobie zdjęcia a najwięcej chłopcy. 

-León... Możemy wyjść na balkon...? Chcę się przewietrzyć.-powiedziałam.

-Jasne. To chodźmy.-rzekł chłopak i pociągnął mnie w stronę balkonu.

Otworzyliśmy szklane drzwi. Popatrzyłam na widok. Było ciemno. 

-Ładnie, prawda?-uśmiechnął się León.

-Pięknie. Mam sprawę.-odwzajemniłam uśmiech.

-Słucham.-chłopak popatrzył mi w oczy.

-Co między nami jest? Ja już nic nie rozumiem.-odrzekłam zmartwiona.

-Ja sam nie wiem.-oparł się o barierkę balkonu.

-To mi powiedz.! Mam dość tej nie pewności. I...-nie dokończyłam bo León złożył na mych ustach pocałunek.

Olgita xD 

 Siedziałam w kuchni. Gotowałam sobie i Ramallo kolacje. Myślałam o mojej kruszynce. Ona tak szybko rośnie! A Leoś? Rośnie na silnego chłopaka. Jestem z nich dumna. Naglę do kuchni wszedł Ramallo.

-Witaj Olgo. Co tam gotujesz?.-przywitał się.

- Robię tosty mój drogi. Zaraz będą gotowe.-uśmiechnęłam się. 

-To dobrze. Cały czas uzupełniałem dokumenty za Germana.-powiedział oschle.

-Za pana Castillo? A czemu sam tego nie zrobił?-zdziwiłam się.

-Pojechał do tej swojej lafirndy.-mężczyzna wywrócił oczami.

-Panienka Jade już na prawdę jest denerwująca.-prychnęłam.

-Masz racje, Olgo. German coraz bardziej oddala się od domu. A co dopiero od Violetty.-zmarszczył brwi.

-To prawda. O Leónie już nie wspomnę! Jego tata obiecywał mu że pograją razem w piłkę. Zwleka z tym już... OD JAKIŚ OŚMIU LAT!-wrzasnęłam.

-Dobrze że jest jeszcze Angie. Ona dba o edukacje tych nastolatków.-rzekł mężczyzna.

-O tak! Nasza dobra Angie. Aha! Ma wpaść dziś na kolacje.-wymamrotałam.

-To świetnie.-zasiadł do stołu Ramallo. 

Naglę do kuchni wpadła zapłakana Angie. Była cała zdyszana i zapłakana. 

-Co się stało gwiazdeczko?-zmartwiłam się.

-German!-wykrztusiła.

-Co się stało z panem Castillo?-zdenerwował się Ramallo.

-German! On nie żyję!-krzyknęła i zaczęła płakać.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

I oto 4 rozdział ♥ W tamtym było 5 komentarzy ;< Ale ok :)) Mam nadzieje że się wam podoba c:

3 komy=NEXT C: